Defalarca aynı yere vuran adamlara ne denir?

Alçak?

Namert?

Korkak?

Şerefsiz ?

Vicdansız ?

….

Sanırım her hareketiyle farklı bir lakap almaya hak kazanır.

Peki sürekli gelen adamlara kanmak isteyen kadınlara ne denir?

Aptal?

Salak?

Saf?

Tecrübeli ağlak?

Aşık?

…

Sanırım her seferinde farklı sonuçlar elde edebileceğini sanan biri.

Onca sene arkama bile bakmadım ne yaptığıyla ilgilenmedim.Bir araya gelme ihtimalini düşünmedim bile.Kariyer odaklı bir hayat kurdum kendime.Milim milim inşa ettim yeni dünyamı, o olmadan güzel şeylere adım attım.Ama hayat her seferinde senin için farklı bir hikaye kurar kısmını unutmuşum.

Mevsimlerden Sonbahar, aylardan Ekim…

Bir anda tüm doğrularım altüst oldu.Tekrar bir arada olmamız mucize gibi bir şeydi ama oldu bazen engelleyemezsin.Acıların insanları birleştireceğini unutmuşum, tüm kapılarım tek tek açıldı ona.Yara almak artık bu hikayede yazılı değildi.Beraber bir hayat kurma yoluna girmek üzereydik, tüm yaşantım bir anda değişti.Mutluydum.Onun avuç içlerimden öpmesi o zamanlar bana en iyi gelen şeydi.Sabahları günaydın mesajları ile uyanmak, iş çıkışları onu görmek, onun sesini duymak, dertlerine ortak olmak hepsi ama hepsi hayatım olmuştu.

Şimdiye kadar hiç bu kadar o olduğumu hatırlamıyorum.Korkusuz yanında durabilmek bunca sene sonrasında imkansız gibi bir şeydi ama olmuştu işte.Sonra her güzel hikayede olduğu gibi bu hikayenin de sonu geliverdi.

Gitti.

Seni seviyorum ama seninle yapamıyoruz, deyip gitti.

Bu kadarcık…

Tüm korkularım tekrar ortaya çıktı.Bir daha asla kimseye güvenebileceğimi sanmıyorum.Yaralanmaktan o kadar yoruldum ki tekrar bir insanı sevebilme ihtimalim bile kalmadı.Halbuki hayatım boyunca koşulsuz sevilmek istemiştim.Üzülmeden, kırılmadan…

İnşa ettiğim tüm duvarlarım üstüme yıkıldı, tekrar toparlayamam gibi duruyor uzun bir süre.Altında nefessiz kaldım tüm anılarımın, her gece ağlama nöbetlerine gebe kaldı ruhum günlerce.

Yaklaşık 15 senelik bir hikayeden insan nasıl sağ çıkabilir ki?

Onca sene yaşanan gelgitlerden nasıl kurtulunur?

Her seferinde kurtulduğum acıdan neden bu sefer kurtulamazmışım gibi geliyor?

Günlerce kaybolmuş gibi yaşadım.Durduk yere ağlamalar aldı başını gitti.Kitaplara sığındım, şarkılara sığındım.Stalk yapmanın dibine vurdum.En sonunda kabullendim.O artık yok ve olmaması olmasından çok daha iyi.

Yaşadığın sürece yeni şeyler yaşamaya mecbur bırakıyor hayat seni.Ne zaman yeni bir hikaye yazarım ne zaman çiçeklenirim, bilmiyorum.

Çiçek açmalı mıyım?

Kalbimi sorgusuz sevmeye açmalı mıyım?

Tekrar yara almayı göze almalı mıyım?

Aşık olacağıma tekrardan inanmalı mıyım?

Bilmiyorum…

Tek bildiğim yaşamak zorunda olduğum ve yaşadığın sürece umut etmekten vazgeçmemek olduğu.

Herifin biri senden her şeyini alabilir.Hayallerini, sevgini, ilişkilere olan inancını, gündüzlerini, gecelerini, baharlarda açan çiçeklerini, umutlarını, birini sevebilme ihtimalini, rüyalarını…

Tek bir şeyini alamaz.Hayatını…

En büyük paradoksta budur işte.Aldığı her şey hayatının sana sunduklarıdır ve hayatını alamadığı için aslında senden hiçbir şey almamış olur.Hikayelerin kaybedenleri aslında kazananlarıdır çünkü her kötü biten şey güzel şeylerin habercisidir.

Onun parmak izleri hayatınızdan dökülürken gün be gün, senin parmak izlerin onun hayatında parlamaya başlar.

O hikayenin defterini yakarsan yeni hikaye yazabilirsin, yeni hayatının ilk ve en önemli kuralı budur.

Yeni hikaye yazmaya kaldırıyoruz kadehlerimizi, tüm yaşadıklarımıza rağmen yeniden yazacağız başka hikayeleri.Şimdilik bilemiyoruz…

Yıldız Tilbe’nin dediği gibi “Dağıldım biraz toparlanmalıyım…” dediği yerde duruyorum.

Şimdilik…